Jodie Areslan Bek yazdı…

I saw the flames burn the other tree branch, passing the curse to another. The scene was beautiful, awful and sorrowful. The fire was embracing nature, promising it a warm hug but all it did was kill it without mercy. It wasn’t the trees who caught fire that saddened me the most but the healthy trees in the front, awaiting the deadly hug.

If they had legs, they would’ve run. They would’ve run away and found a safer place. But their roots were so deep in the land they trusted, that they couldn’t move and run. Hopeless…

Imagine creating roots in a place you trust and call home. Imagine the roots extending so far, so deep into the soil, that you become sure that this is home, where you were born and where you would die. 

***One day, in the beautiful forest an enemy fire came and erupted around them. You looked all around and saw that everything was getting destroyed and that the fire was coming towards you, with a wicked grin that scared you to the core.

“This is my home! You can’t destroy it!” You screamed with all your might, tears running down your cheeks. Dropping on the soil and watering the roots, causing them to dance deeper down. Your hands in fists, your anger boiling.

“I am not destroying it. I am just claiming it to myself!” roared the fire. What sort of claim was that? All you saw was ash and fire!

The fire came closer and kissed your fingers, burning your heart, destroying your hopes. You wanted to run but your roots didn’t allow it! A huge part of you listened to the roots, you wanted to stay but there were only two choices: Run, or get destroyed.

The horror rising inside of you increased as the fire came closer, burning and destroying everything in its path… Others died, but you had time! It may have been only seconds but it meant a lot. You could run, leave your roots and go to a safer place and rebuild them. “Can I do that?” the question screamed in your head, turning destiny and fate into faith…

The fire touched your cheeks with its lethal fingers and you knew then, that it was too late…***

That was a story of many, but not all of them got destroyed by the enemy fire… So many of them ran, deciding to find a safer place and grow. 

“Keep growing, block the fire, and claim it back!” Were the words of those who survived. 

**“Keep growing, block the fire, and claim it back!”**

---

Alevlerin diğer ağaç dalını yaktığını, belayı diğerine geçirdiğini gördüm. Sahne güzel, korkunç ve üzücüydü. Yangın doğayı kucaklıyor, sıcacık bir kucaklama sözü veriyordu ona ama tek yaptığı şey acımasızca öldürmekti onu. Beni en çok üzen yanan ağaçlar değildi, ölümcül kucaklaşmayı bekleyen öndeki sağlıklı ağaçlardı.

Bacakları olsaydı, koşarlardı. Kaçıp daha güvenli bir yer bulurlardı. Ama kökleri güvendikleri topraklarda o kadar derindi ki hareket edip kaçamıyorlardı. Umutsuz…

Güvendiğiniz ve “bu benim evim!” dediğiniz bir yerde kökler oluşturduğunuzu hayal edin. Köklerin çok uzaklara, toprağın o kadar derinlerine uzandığını hayal edin ki buranın eviniz olduğundan; doğduğunuz ve öleceğiniz yer olduğundan artık eminsiniz.

***Bir gün, bu güzel ormanda bir düşman ateşi geldi ve etrafınızı sardı. Etrafınıza baktığınızda, her şeyin mahvolduğunu ve sizi derinden korkutan, nefret dolu bir sırıtışla ateşin size doğru geldiğini gördünüz.

“Burası benim evim! Onu yok edemezsin!” Tüm gücünüzle bağırdınız, yanaklarınızdan yaşlar süzülüyordu. Gözyaşlarınız toprağa düştüğünde kökleri suluyordu, toprağın derinlerde dans etmesine neden oluyordu. Elleriniz yumruk halinde, öfkeniz kaynıyor.

“Onu yok etmiyorum. Sadece kendime addediyorum!”  diye kükredi ateş. Bu nasıl bir iddiaydı? Tek gördüğünüz kül ve ateşti!

Ateş yaklaştı ve parmaklarınızı öptü, kalbinizi yaktı ve umutlarınızı yok etti. Koşmak istiyordunuz ama kökleriniz buna izin vermiyordu! Büyük bir parçanız köklerinizi dinliyordu, kalmak istiyordunuz ama sadece iki seçeneğiniz vardı: Kaçmak ya da yok olmak.

Ateş yaklaştıkça ve yoluna çıkan her şeyi yakıp yok ettikçe içinizde yükselen korku artmaya başladı… Etrafınızdakilerin çoğu ateşe teslim oldu ama sizin zamanınız vardı! Sadece birkaç saniyeniz kalmış olabilirdi ama bu çok şey ifade ediyordu. Koşabilir, köklerinizi bırakabilir, daha güvenli bir yere gidebilir ve onları yeniden başka bir yerde inşa edebilirdiniz. “Bunu yapabilir miyim?” sorusu kafanızda yankılanıyordu, alınyazısını inanca dönüştürmek… 

Ateş, ölümcül parmaklarıyla yanaklarınızı kavradı ve çok geç olduğunu o zaman anladınız…***

Bu birçoğunun hikayesiydi ama hepsi düşman ateşi tarafından yok edilmedi… Pek çoğu kaçtı, daha güvenli bir yer bulmaya ve büyümeye karar verdi.

“Büyümeye devam et, yangını engelle ve geri al!” Hayatta kalanların sözleriydi…

**“Büyümeye devam et, yangını engelle ve geri al!”**